Demosthenis astutia mirifice cuidam aniculae succursum est, quae pecuniam depositi nomine a duobus hospitibus acceperat ea condicione, ut illam simul utrisque redderet. Quorum alter, interiecto tempore, tamquam mortuo socio squalore obsitus deceptae omnis nummos abstulit. Supervenit deinde alter et depositum petere coepit. Haerebat misera et in maxima pariter et pecuniae et defonsionis penuria iamque de laqueo et suspendio cogitabat: sed opportune Demosthenes ei patronus adfulsit. Qui, ut in advocationem venit: "Mulier", inquit, "parata est depositi se fidem solvere, sed nisi socium adduxeris id facere non potest, quoniam, ut ipse vociferaris, haec dicta est lex, ne pecunia alteri sine altero numeraretur".