Obsidio erat nihilo minus et frumenti cum summa caritate inopia, sedendoque expugnaturum se urbem spem Porsinna habebat, cum C. Mucius, adulescens nobilis, cui indignum erat populum Romanum servientem, cum sub regibus esset, nullo bello nec ab hostibus ullis obsessum esse, liberum eundem populum ob iisdem Etruscis obsideri quorum saepe exercituss fuderit, itaque magno audacique facinore eaam indignitatem vindicare putans, primo sua sponte penetrare in hostium castra constituit; sed si consulum iniussiu et ignaris omnibus ex urbe discederet, forte deprehensus a custodibus Romanis retaheretur ut transfuga, fortuna tum urbis crimen adfirmante, in senatum venit. <<Tranare Tiberim>> dixit <<patres, et intrare, si possim, castra hostium puto, non praedo nec populatonum in vicem ultor; maius, si di iuvant, in naimo est facinus.>> Adprobant patres; abdito intra vestem ferro ex urbe discessit.